EWR – BKK part II

| March 9th, 2009 | Tagged: ANC, BKK, EWR, NY, TPE | 2 Comments »

march 10, 2009 :   8.15 am เรียกให้ผู้โดยสารขึ้นเครื่องแล้ว  กลุ่มที่ขึ้นเครื่องก่อนได้แก่กลุ่มนี้ค่ะ  แทบไม่น่าเชื่อเลยว่า มีผู้โดยสารสูงอายุที่ต้องขึ้นลงโดยอาศัยรถเข็นกันมากมายอยางนี้  ทำให้ตระหนักว่า …. ต้องเที่ยวก่อนที่จะเดินไม่ไหว … 5555  หรืออีกทางหนึ่ง ต้องควบคุมมิให้น้ำหนักเกิน และ ต้องออกกำลังกายให้แข็งแรงอย่างสม่ำเสมอ ..555
ระหว่างบินมองออกไปนอกหน้าต่างมืดตลอด ก็เวลาที่ ANC ประมาณ 4 am กว่า (NY time ประมาณ 8-9 am) สรุปแล้วมืดตลอดช่วงที่บิน  ผู้โดยสารเลยหลับกันยาว    Pias  แอบเอาผ้าปิดตา และที่อุดหูมาให้กลัวนอนไม่หลับ กลับต้องวางที่เก้าอี้ว่างข้างๆๆ แทน ….. หลับไปเมื่อไหร่ไม่รู้ แถมไม่รู้สึกตัวตอน Pias เอาของมาวางด้วย  …ระหว่างบินจาก ANC – TPE  ทั้ง Pias และ หนึ่ง เอา Sandwich - ขนมขบเคี้ยว - เครื่องดิ่ม  มาบริการอย่างไม่ขาดสาย อิ่มตื้อเลย  เพื่อนๆๆ ลูกด้ายน่ารักทุกคนเลย  พอบินไปสักระยะ มีตกหลุมอากาศบ้าง ตื่นขึ้นมา… หากเป็นเข็ม คงนอนต่อได้ทันทีหรือเปล่า !!!!!…   เวลา 16.30 pm (NY time) เข็มกำลังเรียนมั๋ง  ถ่ายรูปให้เข็มดูดีกว่าว่าเครื่องบินไปถึงไหนแล้ว   เหนือ Tokyo  ครึ่งทางระหว่าง ANC – TPE  ข้างนอกยังมืดนะ … อ่านหนังสือที่อ่านค้างไว้ดีกว่า อ่านไปได้ครึ่งชั่วโมง … Air Hostess เสิร์ฟอาหารอีกแล้ว  คราวนี้เลือกชุด Egg Pine  ในถาดจะมี Egg Pine - Black Coffee – Orange Juice – Blended Strawberry – Hamcheese อาหารเยอะมาก  Egg Pine อร่อยดีนะ กินไปได้ 1/2  และ Blended Strawberry และเครื่องดื่ม ก็เพียงพอแล้ว ไม่อยากทำให้ต้องลำบากในการลดน้ำหนัก ….. 55555    17.30 pm (NY time) กินเสร็จท้องฟ้าเริ่มสว่าง ขยับเปลี่ยนไปนั่งติดหน้าต่าง มองออกไป เครื่องบินอยู่เหนือปุยเมฆสีขาวที่นิ่งสงบบนผืนฟ้าสีฟ้าทาอ่อนๆ  อีกครึ่งชั่วโมงถัดมา  เริ่มเห็นแสงสีทองส้มปรากฏที่ขอบฟ้าไกลๆๆ โน้น เมื่อแสงกระทบก้อนเมฆ ทำให้ก้อนเมฆมีแสงระยิบระยับดูแล้วเพลินดี  บินไปอีกระยะ ท้องฟ้าดูคลื้ม  ก้อนเมฆกระจัดกระจาย มันเปลี่ยนได้เร็วจริงนะ ….18.30 pm (NY time) เครื่องลดระดับลง ใกล้ถึงสนามบิน TPE แล้ว ท้องฟ้าคลื้ม ก้อนเมฆหนาทึบ มีฝนปรอยๆ สาดกระทบหน้าต่างด้วยล่ะ  … Pias แวะมาชวนคุยอีก และกำชับหากมีปัญหาเรื่องตั๋ว ให้ติดต่อตามหมายเลขมือถือที่ให้ไว้ คุยอยู่้ประมาณ 10 นาที ก็ต้องกลับไปปฏิบัติหน้าที่ …. 18.43 pm มองลงไปเห็นทิวทัศน์เมืองไต้หวัน เขียวขะอุ่มต่างจากพื้นขาวโพนที่ ANC   บรรยากาศทั่วไปดูคลื้มนะ..คลื้มแค่ไหนวัดจากภาพประกอบนะ  แต่ฝนหยุดตกแล้ว และแล้วเครื่องก็ร่อนแตะสนามบิน TPE อย่างปลอดภัยเวลา 18.45 pm (NY time) … Captain ขับเครื่องไปจอดเทียบ Gate 29  เพื่อเปิดทางให้ผู้โดยสารลงจากเครื่อง เพื่อไป Transist หรือกลับบ้านช่องตัวเอง.….สำหรับตัวเอง ตามระเบียบก็เดินตามผู้โดยสารอื่้นๆๆ ลงจากเครื่อง  เดินไปเรื่อยๆ เจอเจ้าหน้าที่ EVA ถามว่า  Tranfer Counter คุณเธอกำลังคุยอยู่กะเพื่อน ก็ขี้ๆ และบอกว่าให้เดินไปและเลี้ยวซ้าย  ก็เดินตามทางที่มีป้ายแสดง พอถึงทางเลี้ยวซ้าย ก็เลี้ยวตามไป ถึงป้อมก่อนผ่านก็ถามว่า Transfer counter ชอง EVA อยู่ที่ไหน  เค้าก็ชี้ให้เดินกลับไป และให้เดินตรงต่อไป ก็ต้องหันหลังกลับไป พอถึงทางแยก ก็เห็นเจ้าหน้าที่ EVA 2 คน คนหนึ่ง ถือป้าย ชี้ทางไป Transfer Counter  อีกคนถือป้าย โชว์ ชื่อ  KHAIMOOK , SUNEE  Mrs … ก็ตัวเรานี่เอง  ไปแสดงตัว
เค้าก็ขอดู Passport และให้ตั๋วเดินทาง จาก TPE – BKK   โดยเครื่อง BR 0211 และเจ้าหน้าที่ได้เขียน  C8 เพิ่มลงไปในตั๋ว และบอกเส้นทางไป C8  ก็ต้องเดินลงบันไดไปที่ Gate C8 …. ถึงแล้วค่ะ  …ลูกเข็ม…ไม่ตกเครื่องแน่นอนแล้ว !!!!

ไปถึงก็เปิดโทรศัพท์  เข้าห้องน้ำ  แล้วโทรหา Pias ก่อน แต่ไม่รับสาย  โทรหาลูกด้ายต่อ  ตามหมายเลขที่เข็มจดให้ NO 1 .. หมุนแบบไม่ใส่เครื่องหมาย +  ข้างหน้า โทรปรั๊บ ติดปุ๊บ และลูกด้ายบอกว่า  Pias โทรมารายงานแล้ว ….555555   ลูกด้ายจะให้ไปซื้อขนมเปี๊ยะเผือกเจ้าอร่อยที่สนามบิน ก็คงไม่ทัน  อีกครึ่งชั่วโมงก็ต้องเข้า Gate C8 เพื่อรอขึ้นเครื่องแล้ว เสียดายจัง เวลาน้อยไปหน่อยไม่งั้นคงได้เอาขนมเปี๊ยะเผือกเจ้าอร่อยมาฝากลูกด้าย … และลูกด้ายถามว่าเจอ นุ้ยไม๊ ก็ไม่ยักเห็นนะ คาดว่าขึ้นเครื่องแล้ว คงได้รับบริการจากนุ้ย  …..เอ้า !!! ถึงเวลาขึ้นเครื่องแล้ว ก็นั่งรอเรียกให้ขึ้นเครื่อง ซึ่งเค้าจะประกาศเรียกเป็นชุดๆ นั่งรถเข็น เด็กNo 100 – ? ก่อน และสุดท้าย No 20 – 71  พอเดินผ่าน Business  class …. 5555  เห็นผู้ที่จะบริการเรานั่งอยู่ก่อนแล้ว  ก็เลยทักทายกัน ได้ความว่า  Schedule เปลี่ยนให้นั่งกลับ ไม่ต้องทำงาน เลยอดได้รับบริการจากเพื่อนลูกด้าย  … นุ้ย… ไงล่ะ
      ไปหาที่นั่ง 24H ตามที่ตั๋วระบุ  … บนเครื่องมีผู้โดยสารมากขึ้น แต่โชคดี  24K ว่างอีกแล้ว ….. 8.25 pm (NY time)  เครื่องเคลื่อนและบินขึ้นมุ่งสู่ BKK ….. นั่งๆ ไปได้กลิ่นอะไรนะ พอสัมผัสไปสักระยะ มันเป็นกลิ่นที่ไม่พึงประสงค์จากรองเท้าของผู้โดยสารคนใดคนหนึ่งใหนเครื่องแน่นอน และคงนั่งใกล้ๆ นี่แหละ ข้างหน้ามีฝรั่งผิวขาวตัวโต นั่งคู่กะภรรยาคนไทยตัวเล็กๆ ผิวสีคล้ำๆ  มีฝรั่งชายทั้งคู่  เลยกลิ่นไม่รู้มาจากไหน แต่ยังพอทนไหว ควักเอาพิมเสนมาดมเป็นระยะๆ ก็กลบได้บ้าง ….555555
    9.30 pm (NY time ) (พยายามสื่อเวลานี้่ เพื่อให้เข็มเห็นภาพว่า แม่ใช้เวลาเดินทางระยะเวลายาวไกลแค่ไหน)  เวลาอาหารบนเครื่องมาถึงอีกแล้ว คราวนี้  ถ่ายรูปมาโชว์ด้วย ไม่

บรรยายนะ กินได้อย่างละครึ่ง ก็อิ่มจริงๆๆ  จากนั้นก็อ่านหนังสือต่อจนใกล้ถึงสนามบิน
สุวรรณภูมิ ท้องฟ้าแดดจ้า เมฆเบาบาง 10.54 pm เครื่องร่อนแตะสนามบินอย่างปลอดภัย มองไปเห็นสนามหญ้า และพื้นดิน ข้างสนามบิน มันช่างแห้งแล้งนะ  พื้นที่และสิ่งแวดล้อมรอบของแต่สนามบินที่แวะผ่านมันช่างแตกต่างกันเหลือเกินนะ …. ได้ยินฝรั่งที่นั่งข้างหน้า บอกว่ามันร้อนจริงนะ …. แต่ไม่เป็นไร  Boby ชอบก็แล้วกัน ……5555555  
    พอลงจากเครื่องก็สัมผัสกับอากาศที่ร้อนจริง  ต้องปรับตัวให้เข้ากับอากาศร้อนสักวันสองวันก็จะชินเอง   ผ่านด่านตรวจคนเข้าเมือ’ ….รอกระเป๋านานหน่อย …. ก่อนผ่านอีกด่านออกไปข้างนอก  เจ้าหน้าที่เห็นขนกระเป๋าใบใหญ่ 2 ใบ ถามว่า ไปอยู่นานหรือ ก็บอกว่า  นานค่ะ และเค้าก็ลากกระเป๋า 1 ใบ ให้ผ่านสายพาน  ก็เรียบร้อยดี รับกระเป๋า เสร็จก็ตรงดิ่งออกไปข้างนอกผู้โดยสารขาเข้า ….. ไร้เงา ลูกด้าย พรุน …โทรตามเช่นเคย  5555   ขณะยืนรอ มีเด็กหนุ่มคนหนึ่ง เข้ามาขอใข้มือถือติดต่อญาติ … เพราะของเค้าไม่ได้ Regis เมืองไทย  ก็รีบหมุนโทรให้ทันที  คิดถึงตัวเอง เมื่อต้องไปขอใช้มือถือคนแปลกหน้า ณ แดนไกล  …..55555 Bye…..

EWR – BKK

| March 9th, 2009 | Tagged: ANC, BKK, EWR, NY | 2 Comments »

March 9. 2009 : 5.30 pm  (วันนี้จะใช้เวลา NY Time ตลอดเรื่อง) เข็มและ Gift ช่วยกันลากกระเป๋าใบโตและหนักคนละใบบนทางเดินที่ขรุชระ จาก Apt – Subway โดยเฉพาะงานนี้ ต้องถามเข็ม หนุ่มแต่ผู้เดียวที่ต้องแบกกระเป๋าลงบันได Subway หลายขั้น.. ว่าเหนื่อยมากไม๊…. 55555  พอถึงสถานี… สาย E มาเแล้ว รีบลากกระเป๋าขึ้นตู้ … โชคดีจัง… ตู้ที่จอดว่างได้นั่งสบายหน่อย …. เข็มนำทีมขึ้น ตามด้วยแม่ และ Gift ….55555… พอก้าวเข้าไป…สัมผัสกลิ่นในตู้… เข็มคนแรก
ที่ลากกระเป๋าเผ่นออกจากตู้ และตามด้วยเราอีก 2 คน จะไม่วิ่งออกได้ไง ….อือหือ.. กลิ่นประหลาดอบอวลขนาดนั้น  คนที่อาศัยที่ NY และเดินทางโดย Subway เป็นประจำถึงจะรับรู้ถึงกลิ่นนี้ …กลิ่นมาจาก..คนไร้บ้าน 1 คน พร้อมถุงใส่สัมภาระที่นั่งอยู่มุมตู้มันทำพิษมากมายจนคนหนีหมด … เคยขึ้น Subway เจอคนไร้บ้านเหมือนกัน  แต่กลิ่นยังไม่หนักหนาสากรรจ์เท่าวันนี้ …. คนที่ขึ้นมีพฤติกรรมก้าวขึ้น และกระโดดออกแทบทั้งนั้น ,,, กลับมาเรื่องเราต่อ พอหลุดจากตู้ว่าง ก็รีบลากกระเป๋าไปตู้ถัดไป ถึงแม้จะไม่มีที่นั่ง บรรยากาศในตู้คงดีกว่านะ  พอรถเคลื่อน จะเห็นคนที่ติดไปในตู้ที่มีกลิ่น คงทนกลิ่นต่อไปไม่ไหว ตัดสินใจย้ายตู้   ไม่งั้นคงเป็นลมพับแน่ๆ 
..ถึงสถานี 34 st  ลงเดินไป NY Penn Station  จากที่นี่ไป Newark International Airport ค่าตุั๋วคนละ $15  ซื้อตั๋วเสร็จไปดูตารางเดินรถ  มาถึงช้าไปประมาณ 5 นาที ไม่งั้นได้ขึ้นรถขบวนที่ออก 6.52 pm …ขบวนถัดไปจะออก 7.07 pm ตามระเบียบ ไปกิน Sanwich รอเวลา และได้เดินทางตามกำหนดไปที่หมาย EWR  ในระยะเวลาเพียง 1/2 ชั่วโมงเท่านั้น   ลงจากรถ ก็ต้องต่อ  Air train ซึ่งไม่ต้องเสียค่าบริการ ไปยัง Terminal B

   จากนั้นก็ไปติดต่อ…ตั๋ว
ที  counter EVA  กว่าจะรู้เรื่อง ชั้นที่นั่ง Elite class เล่นเอาเข็มต้องติดต่อพี่ด้าย และ เดินไปมาติดต่อกับเจ้าหน้าที่ประจำ Counter 2 – 3 เที่ยว  และเจ้าหน้าที่ของ EVA ที่รู้เรื่องมากที่สุด ก็คือ เจ้าหน้าที่สาวที่ใส่ชุดสีเขียว EVA พอเห็นใบที่ออกเพื่อรับตั๋ว  ก็ให้ไปเข้าแถว Elite แทนเข้าแถว Economy Class  เจ้าหน้าที่จ่ายตั๋วจาก EWR – TPE  เพียง 1 ใบ เท่านั้น  เข็มพยายามติดต่อเรื่องตั๋วจาก TPE – BKK เจ้าหน้าที่แจ้งว่าไม่สามารถออกให้  และให้ไปติดต่อรับที่ Transfer  counter ที่ TPE  ด้วยความเป็นห่วงแม่ เข็มก็บอกเจ้าหน้าที่ว่า แม่พูดภาษาอังกฤษไม่ได้ แต่เจ้าหน้าที่ก็ยืนยันเช่นเดิม และยื่นตั๋วเดินทางจาก EWR – TPE เพียงใบเดียว & Sticker… (MAAS).. 1 ใบ  ให้ติดหน้าอกระหว่างเดินทาง (คิดเองนะว่า ให้ติด Sticker นี้ เพราะเดินทางแบบ Standby….55555)  และให้ Load กระเป๋าเดินทาง 2 ใบ ที่อัดสัมภาระเต็มพื้นที่ ยกกระเป๋าใบแรก หนัก 22.2  (หน่วยเป็นอะไรไม่รู้นะ)  และตามด้วยใบที่สอง น้ำหนัก 22.2 เท่ากัน…5555  เรา 3 คน โล่งอกเลย ไม่งั้นต้องมีการย้ายสัมภาระใส่ถุงและแบกขึ้นเครื่อง .. ได้ตั๋วและLoad กระเป๋าเรียบร้อยมองนาฬิกา  9 pm  เข็มและ Gift พาแม่ไปหา  Gate B และหาที่นั่งอยู่เป็นเพื่อนแม่อีกระยะหนึ่ง  คงเป็นด้วยความห่วงว่าแม่จะปัญหาในการสื่อสารเรื่องตั๋วในช่วงต่อไป  ดูจากสีหน้านะ….5555  นั่งคุยกัน… 10 pm  แล้ว ก็ให้เข็มและ Gift กลับ เพราะเข็มต้องการประหยัดเกือบ $10 ต้องไปต่อรถบัสที่ EWR ซึ่งต้องใช้เวลาในการเดินทางมากกว่า หลังจากร่ำลากับลูกเรียบร้อย เข้า Gate B ผ่านด่านตรวจสัมภาระ และ ลำตัว ..ตรงดิ่งไปสู่ Gate B62 เพื่อรอขึ้นเครื่อง BR 0031 ต่อไป ระหว่างรอแวะซื้อน้ำ 1 ขวดรวม vat แล้ว $2.88  (ตามคำแนะนำของลูกด้าย ซื้อน้ำขึ้นเครื่องได้)   ประมาณ  11.00 pm  ผู้โดยสารก็เดินผ่าน Gate B62  และทะยอยขึ้นเครื่องประมาณ

11.30 pm  ขึ้นไปหาที่นั่ง  22C   แถมที่นั่งคู่ 22A ว่างด้วย จับจองเป็นที่วางกระเป๋าถือเสียเลย วันนี้ผู้โดยสารบนเครื่องน้อยมาก แถวกลาง 22 DEFG  มีผู้โดยสารหญิงนั่งที่ 22G เพียงคนเดียว  และแถวอื่นมีผู้โดยสารนั่ง 1 – 2  คนเท่านั้น หากเนรมิตรได้ จะพาเข็มและ Gift ร่วมเดินทางกลับด้วย …55555  ….ขอตอบคำถามเข็มหน่อย… ชั้น Elite มีทั้งหมด 7 แถว เรียงลำดับจาก 20 – 27 แถวหน้า 20 XX  XXX  XX มีเพียง 7 ที่นั่ง สวนแถวที่เหลือ AC  DEFG  HK  แถวละ 8 ที่นั่ง….   เวลา 12 pm เครื่องก็บินออกจาก EWR  ประมาณ 00.30 am  Air Hostess ก็เสิร์ฟอาหาร มื้อนี้เลือกกินข้าวกับไก่ กินเสร็จเครื่องก็ปิดไฟให้ผู้โดยสารพัก เงียบดี ได้หลับเป็นพักๆๆ  Sticker ติดหน้าอกหลุดหลายครั้ง เก็บใส่กระเป๋าเสื้อเสียเลย….ใกล้ถึง Anchorage Int’l  Airport   Air Hostess ชาวไต้หวันมาทักทายและบอกว่า Air port ที่จะถึงนี้ ให้เดินตามผู้โดยสารอื่นไป เพื่อรอ Transist ประมาณไม่เกิน 1 ชั่วโมง แต่เมื่อบินต่อไปเมื่อไปถึง TPE แล้วให้นั่งรอบนเครื่อง ให้ผู้โดยสารคนอื่นลงไปให้หมด   จะมีเจ้าหน้าที่มาพาไปที่ Trasfer counter ด้วยความ งง ๆๆ  คิดว่าทำไมต้่องรอ…. แต่ก็ตอบรับ Air Hostess ไปงั้นๆๆ

…โน้นเครื่องกำลังจะลงแวะที่ Anchorage Int’l Airport แล้ว โอ้โห…ขาวโพนไปหมดทั่วสนามบิน ….   7.10 am เครื่องจอดให้ผู้โดยสารลง พอผ่านประตูทางออก มีเจ้าหน้าที่แจกบัตร Transist ให้ผู้โดยสารทุกคน  มองไปที่แถวเก้าอี้ เห็น Air Hostess ของ EVA นั่งอยู่ประมาณ 3 แถว ก็เลยเดินไปหาคนที่นั่งริมแถวใกล้สุด ถามว่า  “Do you know Pias ?” เค้าก็ชีัไปที่นั่งแถวฝั่งตรงข้าม  ได้เข้าไปแนะนำตัวกับ Pias ซึ่งนั่งอยู่กะ Air Hostess รุ่นน้องด้าย ชื่อ หนึ่ง  Pias และ หนึ่ง ได้รับมอบหมายให้ดูแลผู้โดยสาร Economy class และยังบอกเลยว่าด้ายไม่เห็นบอกเลยว่า แม่เดินทางมากะเครื่องลำนี้  ก็เลยตอบ Pias ไปว่าแม่มาแบบ Standby   และได้ถามเกี่ยวกับ Transfer counter ที่ TPE  และ ทำไม Air Hostess ระหว่างบิน EWR – ANC แนะนำให้นั่งรอบนเครื่องเมื่อถึง TPE  ไม่ต้องเดินออกเหมือนผู้โดยสารอื่น..  Pias ก็เลยถามว่า เค้าให้แม่ติด Sticker MAAS ที่หน้าออกหรือเปล่า ก็เลยควักจากกระเป๋าให้ดู  เพิ่งรู้ว่า Sticker ติดไว้ให้เจ้าหน้าที่รู้ว่า…เป็นผู้โดยสารที่ไม่สามารถช่วยตัวเองได้ ….55555   และ pias ก็อธิบายเรื่อง Transfer Counter และบอกว่า เคยมีประสบการณ์ บินไป LA แบบ Stanby เค้าก็จ่ายตั๋วให้เพียงเที่ยวเดียว และตั๋วถัดไปต้องไปรับที่ TPE  หลังคำแนะนำจาก Pias ผู้ผ่านประสบการณ์มาแล้ว ทำให้กระจ่างขึ้น ได้เวลา Air Hostess ต้องขึ้นไปปฏิบัติหน้าที่บนเครื่องแล้ว ได้ที่นั่งจาก Pias เลย …. ไปชงกาแฟสักแก้วจากจุดบริการ  แถมได้ถ่ายรูปนาฬิกาที่เปรียบเทียบเวลา และ เด็กน้อยน่ารัก 2 คน คงชอบใจที่ได้เห็นรูปตัวเองในกล้อง  …ยืนเต๊ะท่าให้ถ่ายอีก ……อ่านเท่านี้ก่อนนะ ….มีต่อ Part II